Alle klimmetjes

Aan het eind van de voorlaatste ijstijd duwden gletsjers vanuit het noorden een wal van zand en grind omhoog. Wat overbleef is een rug die op zijn hoogste punt ruim 90 meter boven NAP uitkomt. Voor Nederlandse begrippen is dat fors, en steil genoeg om je kuiten af en toe te horen huilen. De Oude Holleweg is daarvan het beste voorbeeld. Op de landelijke klimlijsten staan de zwaarste wegen van de stuwwal dan ook hoog, vlak achter de bekende kuitenbijters in Zuid-Limburg.

Hoe zwaar is zwaar?

Elke klim heeft een eigen classificering: opwarmertje, pittig of kuitenbijter. Dat labeltje weegt niet alleen het gemiddelde stijgingspercentage, maar ook hoe lang je erop zit en hoe gemeen de steilste stukken zijn. Een korte klim aan 10 procent voelt heel anders dan een lange aan 2 procent, terwijl het aantal hoogtemeters vergelijkbaar kan zijn.

De cijfers op deze site komen uit officiële hoogtedata: AHN voor de Nederlandse klimmen, DGM1 voor de Duitse. Daardoor kunnen ze licht afwijken van wat je fietscomputer aangeeft, want die meet met GPS en heeft moeite met korte, steile stukken.

22 in Nederland, 7 over de grens

De landsgrens loopt dwars door het klimgebied. Rij je bij Berg en Dal of Groesbeek naar het oosten, dan sta je binnen een paar kilometer in het Reichswald, waar de wegen rustiger zijn en de klimmetjes langer. Die Duitse klimmen horen wat ons betreft net zo goed bij het Rijk van Nijmegen als de hollewegen aan deze kant van de grens.

Waar begin je?

Ben je hier nieuw, begin dan met de Zevenheuvelenweg. Met 4530 meter is dat de langste van het stel, en nergens echt gemeen. Wil je weten waar je staat, pak dan de Oude Holleweg. En zoek je een middag stapelen, dan zet je ze achter elkaar, want de meeste liggen op fietsafstand van elkaar. Op elke klimpagina staat welke routes welke klimmetjes bevatten en welke klimmen in de buurt liggen.