Van der Veurweg

Wie de stuwwal tussen Beek en Berg en Dal beklimt, heeft de keuze tussen meerdere weggetjes. De Oude en de Nieuwe Holleweg zijn verreweg het populairst, gevolgd door de drukkere Van Randwijckweg. Slechts weinigen kiezen voor de variant via de ietwat verscholen en eveneens loodzware Van der Veurweg.

De Van der Veurweg is een ongenadige tweetrapsraket, die meteen vanuit het centrum van Beek steil omhoog loopt en uiteindelijk overgaat in de Nieuwe Holleweg. Aan het begin van de klim is het, in tegenstelling tot de twee voornoemde Hollewegen, meteen aanpoten. Waar de Oude en de Nieuwe Holleweg enigszins vriendelijk beginnen, krijg je hier meteen een stijgingspercentage van dik tien procent voor je wielen geworpen.

Na zo’n 150 meter klimmen vlakt de weg iets af, om 50 meter later op de Bosweg weer omhoog te schieten in de richting van de dubbele getallen. Geweldig voor puncheurs met een flinke lading venijn in de benen, maar minder prettig voor zwaargewichten of lichte klimmertjes die het van het langere klimwerk moeten hebben. Gelukkig krijg je na dit pittige begin enig respijt.

De zware beginmeters worden namelijk gevolgd door een stukje vals plat van zo’n 200 meter. Hierna kom je automatisch uit op het zwaarste gedeelte van de Nieuwe Holleweg, die je verder rijdt tot je bovenaan in Berg en Dal bent. Je tikt hier stijgingspercentages van 11 tot 13 procent aan – allesbehalve een rustige tocht naar boven dus.