Geven en zweven

Het glooiende landschap ten zuidoosten van Nijmegen is binnen Nederland vrijwel een unicum. Afgezien van de heuvels in Zuid-Limburg en misschien de Veluwe vind je eigenlijk nergens zoveel op- en afgaande wegen om je benen eens goed te testen. Deze ruim 50 kilometer lange lus is een prettige kennismaking met het heuvelachtige terrein rondom de stad.

Startpunt is uiteraard de Waalkade, van waaruit je meteen de eerste meters omhoog gaat maken. Je draait rechts de Voerweg op, die langs het Valkhofpark naar de binnenstad leidt. De Voerweg is een kleine 600 meter lang en loopt op tot stukjes van een kleine 4 procent. Op het eerste gezicht niks geks, maar koud uit de startblokken toch even aanpoten.

Via de lange Daalseweg en de Berg en Dalseweg zet je vervolgens koers richting het oosten. Zo’n 5 kilometer lang blijft de weg lichtjes oplopen, tot je uiteindelijk het dorpje Berg en Dal bereikt (+95m NAP); het hoogste punt van de stuwwal. Vervolgens sla je rechtsaf richting de bekende Zevenheuvelenweg (ZHW), die midden in Berg en Dal begint.

De oplettende fietser zal het opvallen dat de ZHW tussen Berg en Dal en Groesbeek eigenlijk maar 4 korte, felle klimmetjes kent. En om eerlijk te zijn is alleen de eerste, vlak nadat je Berg en Dal hebt verlaten, echt even doortrappen. Je begint hier namelijk vaak uit stilstand – een doorgaande weg dwingt je 9 van de 10 keer om af te stappen – , waardoor je zelf tempo moet maken. Bij de overige 3 kun je vaart vanuit de afdaling meenemen, waardoor het zwaarste werk eigenlijk al is gedaan.

Op de Biesseltsebaan is het opnieuw heel even geven, om vervolgens rechtsaf te slaan en de (drukke) Heumensebaan af te zweven. Hierna volgt het enige echt vlakke deel van de route. Je rijdt langs het spoor naar het Limburgse Mook en volgt de Maas in de richting van Plasmolen. Als je Mook achter je laat is het even genieten op de rustige Broekweg, die langs een zijtak van de Maas (de Mookerplas) loopt; nauwelijks verkeer, vissers die op hun dooie akkertje naar een dobber turen, bootjes op het water, groene weilanden op links en dan jijzelf natuurlijk. Wat kan het leven op twee wielen toch mooi zijn.

De rustige, afgelegen Zevendalseweg voert je langs de groene en heuvelachtige Mookerheide en blijft voortdurend op- en aflopen. Het wordt nergens echt zwaar, maar genoeg glooiend om nooit lekker in je ritme te komen. Uiteindelijk neem je de afslag naar rechts richting het Groesbeekse bos. Je volgt het fietspad en eenmaal terug in Groesbeek neem je een scherpe bocht naar rechts. Aan de rand van het dorp zoef je naar de Jansberg/Klein Amerika, waar het opnieuw kort klimmen en nog korter dalen is.

Hierna volgt het slotstuk van de rit. Opnieuw ga je, nadat je een tankstation bent gepasseerd, even Duitsland in. Je zet koers naar de Vogelsang/Oude Kleefsebaan-combinatie. Hier gaat het 3.6 kilometer lang op en af over kleine landweggetjes, met uitzichten over de Ooijpolder en een paar guursteile strookjes omhoog. Je eindigt (als het goed is helemaal gebroken 😎) weer bovenaan de Oude Kleefsebaan in Berg en Dal.

Een snelle afdaling is de inleiding voor de laatste paar kilometers van de route. Na het passeren van de dorpjes Beek en Ubbergen duw je je voorwiel echter nog één keer richting de hemel. Je slaat vlak na het tankstation linksaf de Beekmansdalseweg op; een zeer venijnige, 450 meter lange klim met stukjes tot 11 procent. Branden je kuiten hierna nóg niet? Draai om en herhaal. Wel menselijk? Rijd dan nog heel even rustig door tot het Valkhof Museum, plof voldaan neer op een van de terrassen en geniet na!